Welkom! Hier vind je het laatste nieuws, foto's en video's van mij en mijn passie: sprinten!

Gebruik de blauwe balk rechts bovenin om verder te kijken

Naam Wouter Brus, geboren op 30 september 1991, woont in Arnhem, studeert Fysiotherapie Ik ben geboren in Groningen en in 1996 ben ik naar Arnhem verhuisd. Op 7- jarige leeftijd begon ik met voetballen bij SML en tennissen bij T.V. De Hoogkamp in Arnhem. Met voetbal speelde ik in de aanval, toen was ik vaak het snelste van het veld. Toen ik het voetballen steeds minder leuk begon te vinden ben ik in februari 2007 begonnen met atletiek bij Ciko '66 in Arnhem. Daar trainde ik bij Henk Brouwer.

In de zomer van 2007 was mijn eerste NK junioren in Utrecht. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt, een callroom, meldbureau en aardig wat publiek, erg spannend allemaal. Tijdens dit NK voor B- junioren werd ik 7e op de 100 meter en 4e op de 200m. Mede door die prestaties werd ik uitgenodigd voor de regiotraining sprint bij trainer Bart Bennema in Zwolle. Dit was best spannend en nieuw. Zulke trainingen kende ik alleen van het voetbal. Bovendien klinkt regiotraining al ineens een stuk serieuzer dan dat je op je eigen club gewent bent. Achteraf was het ook wel grappig, de eerste training werd er nauwelijks wat gezegd. Er werd heel erg goed opgelet alsof er nog mensen moesten afvallen of weggestuurd zouden worden. Wat natuurlijk onzin was. Het was wennen in het begin, maar het was zeker een hele leuke trainingsgroep waar ik veel geleerd heb van Bart over de basis van sprinten. In Mei 2008 was het NK junioren in Groningen. Daar won ik mijn eerste individuele medaille op een NK, brons op de 200m. Daarnaast werd ik toen 4e op de 100m. Datzelfde jaar ben ik ook naar een wedstrijd in Zweden geweest. Dit was geregeld via de sprintgroep van PEC 1910. Eenmaal afgereisd naar Götenborg heb ik daar mijn eerste grote wedstrijd mogen lopen. Wat een stadion was dat, echt heel erg indrukwekkend. Met een 2e plaats in de finale van de 100m was ik erg tevreden. Het was er gezellig met de groep van PEC uit Zwolle.

In 2009 zat ik in mijn laatste jaar op de middelbare school, maar ook was ik geselecteerd voor het EJK estafetteteam. Vanaf dat jaar begon ik me echt te beseffen dat ik keuzes moest maken. Vol voor de atletiek gaan of niet. Dat bleek echter een moeilijke keus. Het laatste jaar van de middelbare school is toch anders dan de andere jaren. Je bent echt een periode aan het afronden en je wordt ook steeds zelfstandiger. In het begin van het jaar zaten we met zeven man in het EJK estafette- team. Het was allemaal erg nieuw. Trainen op papendal, nieuwe trainingsmaatjes en tot slot een nieuwe trainer: Troy Douglas. Toen ik hoorde dat hij onze coach werd vond ik dat heel gaaf. Ik wist wat hij vroeger gepresteerd had en kende hem alleen maar van tv en dan is het ineens je coach! Ik heb veel respect voor Troy, hij heeft me erg geïnspireerd en veel geleerd tot de dag van vandaag en doet dat nog steeds. In de winter kon ik alles makkelijk combineren maar richting de zomer en het wedstrijdseizoen begon het toch wel druk te worden. De limiet voor het EJK lopen, examens doen, vervolgstudie kiezen en andere belangrijke wedstrijden lopen. Gelukkig was de eerste druk er al snel af, omdat de limiet tijdens de eerste wedstrijd werd gelopen in Lisse. Toen mijn examens ook goed gingen ben ik kort op vakantie geweest om daarna me weer snel voor te bereiden op het aankomend toernooi. Het EJK was geweldig! Een sfeer die ik niet kende gecombineerd met atleten uit bijna elk Europees land die streden voor wat ze waard waren. Zelf was ik reserve voor de 4x100m en heb op het toernooi daarom ook niet gelopen. Dat mocht de pret niet drukken, want in de finale werd een 5e plek bereikt in een Nederlands recordtijd van 40.02s. Wat was het een geweldig toernooi. Deze ervaring heeft me een enorme boost gegeven tot waar ik nu ben. Ik wilde namelijk het volgende seizoen weer een toernooi halen en dan ook zelf lopen.

Eind zomer 2009 kwam er een grote verandering. Aangezien ik ging studeren was er geen mogelijkheid bij Ciko '66 te blijven. Ik moest dus op zoek naar een nieuwe trainer. Bart Bennema heeft me toen in contact gebracht met Rogier Ummels, trainer/coach van Atverni uit Nieuwegein. Hier ben ik Bart nog altijd dankbaar voor! Tussen Rogier en mij ging het gelijk goed, we hadden aan een half woord genoeg. De overstap was daarom snel gemaakt. Trainen in Nieuwegein en studeren in Amsterdam. Al snel heb ik mijn studie bewegingswetenschappen afgebroken. Ik heb het seizoen 2009-2010 gebruikt om alleen maar te sporten. Door geen training te missen, samen met Rogier hard te werken en een goeie afwisseling in plezier en concentratie te houden, heb ik in 2010 een grote stap gemaakt. Door tijdens het indoorseizoen eerst van 7.20 naar 7.03 te gaan op de 60m, 2e te worden op het NK junioren en de finale te halen bij de NK voor senioren, kon mijn seizoen al niet meer stuk. Daarna ging het feest in het outdoor seizoen gewoon verder. van 11.01 naar 10.87 op de 100m, 1e op de 100m en 2e op de 200m tijdens het NK Junioren, en als kers op de taart mocht ik in augustus mee op de 4x100m naar de grootste internationale wedstrijd van 2010, de Diamond League in Zürich. Ze zeggen dat je een jaar nodig hebt om te wennen aan een nieuwe trainer. Door de goede samenwerking met Rogier is 2010 een topjaar geworden.

Na een wel verdiende vakantie stond het seizoen 2010-2011 voor de deur. Het indoor seizoen was minder dan wat ik er van gehoopt had. Ik voelde me sterker en sneller dan de tijden die er uit kwamen op de wedstrijden. Met 7.03 en een 9de plek op het NK was het net niet genoeg voor de finale. Ik had nog geen PR gelopen dit seizoen tot de laatste wedstrijd. Op het NK studenten werd ik 2de in 7.02 toch nog een nieuw PR dat was erg lekker. Na het indoor zijn we op trainingsstage geweest naar Tenerife 15 dagen hard werken aan het outdoor seizoen. Het outdoor begon al heel erg goed met een PR op de 100m ik ging van 10.87 naar 10.79. In het outdoor seizoen kon ik laten zien wat ik indoor al voelde dat ik sterker sneller was geworden. Het outdoor ging vliegend snelle tijd na snelle tijd. Ik werd beloond voor mijn prestaties dat ik mee mocht naar de Europacup in Izmir Turkije op de 4x100m. Een geweldige ervaring en veel kunnen leren van de snelle mannen. De volgende mooie prestatie was in Uden daar liepen we met het onder 23 jaar estafette team het limiet voor het EK onder 23. We wisten van tevoren dat het nu of nooit zou zijn des te groter was de vreugde. Op dit toernooi hebben we ook boven verwachting gepresteerd een 5de plek en we hebben daar het Nederlands Record op de de 4x100m -23 verbeterd van 39.77 naar 39.60! Dit was geweldig. Nadat we terug kwamen van het toernooi was er nog een grote wedstrijd het Nederlands Kampioenschap atletiek. Hier heb ik voor het eerst een finale gehaald namelijk op de 200m en 2 nieuwe PR's gelopen 100m in 10.63 en 200m in 21.65. Met deze tijden ben ik 9de en 7de geworden van Nederland. Het lijkt wel of elk seizoen weer beter en meer brengt dan het seizoen er voor. Ik durf daarom ook niet te bedenken wat er volgend jaar gaat gebeuren. Ik ga weer hard trainen in de winter en door bouwen op het niveau dat ik nu heb.

In de winter van het seizoen 2011-2012 hebben we veel gewerkt het acceleratievermogen en de krachttraining. Op het EK< 23 jaar in 2011 waar ik samen met Rogier was, zagen we de snelle buitenlanders aan het werk. We kwamen tot de conclusie dat er qua topsnelheid niet veel verschil zat tussen mij en hen. Het grootste verschil zat hem in de eerste 30 meter: de acceleratie fase. Vooral de Italianen, die met 3 man in de finale van de 100 meter stonden waren erg snel vanuit het startblok en de eerste meters. Bij het maken van het het plan voor het nieuwe seizoen waren we het er al snel over eens dat die eerste 30 meter een stuk beter moest gaan worden. Door middel van veel krachttraining en acceleratie training hebben we hier hard aan gewerkt gedurende de winter. De hele winter heeft in het teken gestaan om deze zomer een harde 100 meter te lopen. Een goed meet moment is daarvoor het wedstrijdseizoen in de winter geweest. Aangezien ik daar al goede progressie maakte ten opzichte van het jaar ervoor (6,89 sec om 7.03 in 2010/2011) wisten Rogier en ik dat we al goed op weg waren naar een mooie tijd in de zomer. Met een verrassende bronzen medaille die ik pakte tijdens de NK indoor in Apeldoorn op de 60 meter maakte het indoor seizoen al super.

In maart, net na het indoorseizoen, heb ik op Sicilië een week getraind met het Italiaanse estafette team. Hun coach, Roberto Piscitelli, heb ik leren kennen op het EK -23. Na wat mail contact nodigde hij mij uit om mee te draaien in het trainingskamp van het mannen estafette team. Hier hoefde ik niet lang over na te denken en heb samen met Roberto en Rogier een passend plan gemaakt voor de periode. Het was een geweldig avontuur om een totaal verschillende estafette cultuur mee te maken en inde top van de Italiaanse sprint te duiken. De mannen waren enorm hartelijk en namen me goed op in de groep. Stuk voor stuk zijn die gasten Europese toppers (Simone Collio, Michael Tumi, Fabio Cerutti, Emanuele di Gregorio), de meeste hadden al veel mee gemaakt en konden me goed vertellen over de ervaringen. Het is interessant om na te denken over je carrière en de toekomst. Zo kreeg ik door de gesprekken met Simone Collio het inzicht dat met hard werken en goede relatie met je coach je heel heel ver kan komen. In zijn geval is dat 10.06 op de 100m. Daarnaast is het naar mijn mening heel belangrijk om duidelijk te hebben waar je staat en waar je naar toe wil. Ik kwam in Italië aan met een PR van 10.63 dat is in Italië een matige tijd en haal je net de halve finale van het Italiaanse kampioenschap. Dat zet alles weer goed in perspectief. Je kan met 10.63 misschien leuk mee doen in Nederland maar in de rest van Europa stel je niks voor en in de Wereld al helemaal niet. Dit is voor mij een drijfveer om hard te werken elke training om zo in de wedstrijd tot snellere tijden te komen en in Europa wel wat voor te stellen.

Na het avontuur in Italië stond de volgende trainingsstage al weer op de stoep. Dit was twee weken naar Nerja Spanje met de centrale sprint selectie. Het blijft heerlijk om te kunnen sprinten in de zon. Uiteindelijk is het echt een sport voor warm weer. Na deze twee weken goed doorstaan te hebben met nog een paar mooie meet momenten zoals een 30m vliegend (2.84) terug naar Nederland voor de start van het seizoen. Zoals tot nu toe elk seizoen had ik ook deze keer twee tot drie wedstrijden nodig om weer gewend te raken aan het sprinten. Door de spelen en het EK in Helsinki was het het een gek en kort seizoen. Voor ik het wist begonnen de grote wedstrijden al en stond het NK voor de deur. De snelheid zat er inmiddels goed in en met 1.7 wind tegen liep ik al een pr 10.61. Die avond werd ik gebeld of ik wilde starten in het hoofd programma van de FBK Games. Daar hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken en de volgende dag zat ik in de serie met mannen die de hele wereld over vliegen voor grote wedstrijden. Na een super race stond er 10.54 op het bord heerlijk! Het NK stond inmiddels voor de deur en met een 4de plek (zelfde tijd als nummer drie) op de 100m en een 5de plek op de 200m was ik zeer tevreden. Het weekend werd helemaal top door bericht van Troy Douglas dat ik mee mocht naar het EK in Helsinki met de 4x100m estafette mannen.

In de zomer van 2012 heeft mijn carrière een enorme vlucht genomen. het EK in Helsinki was geweldig, achter de schermen help je het team mee op welke manier dan ook en als de jongens die lopen dan zo een prestatie neer zetten is het geweldig om dat met elkaar te vieren. Tijdens de finale zat ik samen met Guus Hoogmoed op de tribune. De jongens waren naar de callroom en onze taak zat er op. We konden niks meer voor ze doen dan ze zo hard mogelijk over de streep schreeuwen. Ik heb op zo een moment gigantische zenuwen veel meer dan als ik zelf moet lopen. De mannen stonden klaar het voorstellen was voorbij, het was wachten op de starter. Na het startschot stonden Guus en ik als debielen op de tribune te springen en te schreeuwen. Na 38.34 seconden later kwam Patrick als eerste over de finish. Guus en ik vielen elkaar in de armen en tijdens de ere ronden van die gasten zijn we bijna over het hek gesprongen om het te vieren! Nadat ze vertrokken van de baan zijn Guus en ik naar de mixed zone gesprint waar we door meerdere beveiligers zijn geslipt met een euforische lach en slecht Fins. Hier was er een moment voor het team om het te vieren.
De volgende dag was er een team meeting waarin werd uitgelegd dat er een procedure was gestart om het estaftette team toch in Londen te krijgen terwijl we de limiet niet gehaald hadden.

Een week later was ik met vrienden in de stad ontspannen en genieten van een training loze dag toen ik gebeld werd. Het was Troy, 'Hee hoe gaat het met je?' Ik: 'goed goed' Troy: 'Is je moeder in de buurt?' Ik: 'nee ik ben niet thuis' Troy: 'dan moet je je moeder nu gelijk bellen want je gaat mee naar Londen!!' ik: 'NEEEE!! Wooow ik kan het niet geloven.' Troy: 'HAHAHA ja het is echt zo! Spreek je snel! Dit zal ik nooit meer vergeten wat een geweldig moment. Alles wat je er voor over hebt gehad word in een keer terug betaald. De Olympische Spelen HET toernooi waar alleen de beste van de beste heen mogen, wat een dag!


Voor de Spelen was er nog een diamond league wedstrijd in Londen. Door een blessure van Patrick mocht ik op 4 starten. Deze wedstrijd ging perfect met een tweede plek, een tijd van 38.70 en een laatste leg waar ik meerdere internationale toppers voor bleef. Het bleef maar lukken, mijn lijf voelde goed en tijdens de warming up kon ik alle bewegingen en rituelen van de toppers tot me nemen. Dit zijn wedstrijden waar ik alles uit wilde halen want je weet nooit wanneer je er weer een keer staat. Voor vertrek naar de Spelen had ik nog een individuele wedstrijd. Ik wist dat er een PR in zat na de estafette race in Londen. In Amsterdam liep ik 10.45. Ik was klaar om te vertrekken naar de Spelen.

Net voor de Spelen was er een stage naar de zon. Net buiten Barcelona vanuit daar vlogen we uiteindelijk naar de Spelen. Als ik alles ga opschrijven wat ik daar heb gevoeld en meegemaakt zal ik jullie niet meer kunnen boeien. Daarom als je iets wilt weten wat ik niet heb opgeschreven stuur dan gerust een mailtje met je vraag via het contact deel van de site,. De Spelen zijn groter dan ik ooit heb kunnen bedenken. Het dorp, de eetzaal, de stadions, de mensenmassa, de reclames en natuurlijk het aantal sporters. Op de Spelen heb ik veel met Troy gepraat over zijn Spelen ervaringen en wat je er mee moet doen in de toekomst. Ook heb ik heel goed opgelet hoe een topper als Churandy zo een toernooi overleefd. Na elke ronde 100m en 200m moest hij super goed herstellen voor de volgende ronde. Om in zo een korte tijd zulke prestaties neer te zetten is geweldig. Je trekt je lijf letterlijk uit elkaar en herstel is zo belangrijk. Dit neem ik mee voor de toekomst als ik zelf ook in zo een situatie kom. De prestatie van de mannen was weer super goed. een nieuw Nederlands record en een 6de plek in de finale.

Na de Spelen was het nog even door trekken voor de laatste wedstrijd. De diamond League in Zürich. Hier ging het niet helemaal zoals ik hoopte. Door een bijna val bij de start verprutste ik het team resultaat. Echt heel erg balen maar duidelijk was dat ik nu wel echt toe was aan vakantie. Heerlijk om te kunnen terug kijken op een geweldig seizoen 2011-2012. Bij deze wil ik Troy Douglas bedanken voor al het werk als coach van de Estafette en met hem kan ik als geen ander praten over de sport waar ik zo veel van hou. Ik hoop dat onze paden nog vaak zullen kruisen. Ik ga er in ieder geval hard voor werken.

Op naar Indoor 2013

Rogier Ummels

Sinds September 2009 train ik bij Rogier. Het is vanaf het begin af aan al een super samenwerking met als gevolg dat ik het eerste indoor seizoen mijn persoonlijke records al aan flarden heb gelopen. Het fijne aan de samenwerking is de drive die we beide hebben. Rogier is altijd bezig met zich te ontwikkelen als beter coach en ik als atleet. En wat is beter dan elkaar daarin te helpen en te stimuleren. Naast dat Rogier mijn Coach is, is hij ook mijn fysiotherapeut en mental coach. Deze unieke combinatie van skills maakt hem een coach die over alle facetten van een atleet kennis heeft en hem kan laten verbeteren.


Wigert Thunissen

Na het Indoor seizoen van 2011 heb ik elke maandag starttraining gedaan op papendal onder leiding van Wigert. Dit werdt na de trainingsstage uitgebreidt naar drie keer in de week. Door de goede samenwerking tussen Rogier en Wigert is het een prima uitgangspositie om me verder te ontwikkelen. Wigert heeft jaren ervaring als coach, met die kennis helpt hij me elke training te verbeteren.

Jaar        60 meter        100 meter                   200 meter

2007          7.48                   11.32                           23.08
2008          7.31                   11.09                           22.61
2009          7.20                   11.01                           22.23
2010          7.03                   10.87                           21.99
2011          7.02                   10.63                           21.65
2012          6.89                   10.45                           21.52
2013 6.90

2012
1ste 4x100m EK Helsinki (reserve)
6de 4x100m Olympische Spelen Londen (reserve)
2de 4x100m Diamond League meeting Londen (eerste run in het team 38.70)
3de 60m NK Senioren
4de 100m NK Senioren
5de 200m NK Senioren


2011
Nationaal Record 4x100m -23 39.60
Eerste senioren toernooi (Europacup, Izmir)
5de EK -23 4x100m Ostrava


2010
1ste 100m NK Junioren A
2de 200m NK Junioren A
Debuut senioren team 4x100m op de Diamond League in Zürich
2de 60m NK Junioren A


2009
5de 4x100m EK Junioren Novi Sad


2008
3de 200m NK Junioren B

6.90 Zoetermeer 19 Januari 2013


10.63 Fianle NK Outdoor 2012


10.61 Gouden Spike 2012


finale 60m NK indoor 2012


6.89 Zoetermeer 14 Januari 2011


6.97 & 6.91 op de PEC 1910 indoor 2012 series en finale 60m


7.03 op de Nederlandse Kampioenschapen Halve Finale 60m Mannen 2010


7.04 in Dortmund finale 60m A junioren 2009


60m Trainingsstage Tenerife 2010